Nowe Plany na Podział Syrii

Atak Izraela na centra wojskowe Syrii w Damaszku jest niczym innym niż nowym sposobem na podział regionalnej władzy na skomplikowanej szachownicy, którą jest Bliski Wschód. Izrael wystrzelił w kilka budynków obok Ministerstwa Obrony Narodowej i w kilka innych strategicznych celów, oficjalnie tłumacząc tą akcję jako niezbędną dla obrony społeczności Druzów. To tłumaczenie jednak chowa o wiele większe strategiczne interesy, powiązane z kontrolą terytorialną i nadchodzącym politycznym ładem w Syrii po upadku dynastii Asadów. Ten atak na Damaszek jest jedną z części w ogólnej strategii, której celem jest konsolidacja kontroli Izraela nad strategicznie niezbędną częścią syryjskiego terytorium.
Cel Izraela polega na utrzymaniu kontroli nad całą południowo-wschodnią częścią Syrii. Ten region graniczy z południowym Libanem i północnym Izraelem. Kontrola nad tą ziemią jest częścią ogólnego planu, który polega na zabezpieczeniu północnej i północno-wschodniej izraelskiej granicy poprzez serie stref buforowych, lub wręcz poprzez nabycia tych terytoriów. Okupacja syryjskich terytoriów jest częścią nawet większej strategii, mianowicie utrzymaniu wyraźnej kontroli nad syryjską przestrzenią powietrzną i syryjskim terytorium, które dociera aż do Iranu.

Władza Baszszara al-Asada ostatecznie rozpadła się ósmego grudnia 2024 roku, zaznaczając koniec reżimu baasizmu po prawie połowie stulecia niekwestionowanej władzy. Od tamtego samego dnia, Izrael rozpoczął setki nalotów które zniszczyły całość obrony powietrznej z sowieckiej ery należące do syryjskiej armii. Ten fakt przygotował pas powietrzny i ziemny który później został wykorzystany do bombardowania Iranu, bez potrzeby przejścia przez żadne inne przestrzenie powietrzne.

Nowe porozumienia na podział Syrii pośród różnych władz regionalnych i globalnych są na horyzoncie. Izrael kontroluję południowo-zachodnią Syrię, Turcja ma wpływy nad północno-zachodnią, centralną i część południowej Syrii. W tym samym czasie, Stany Zjednoczone utrzymują obecność w północno-wschodniej części, na ziemiach Kurdów. Północno-wschodnia Syria jest obfita w zasoby takie jak woda, ropa naftowa, gaz, i fosforany, posiada również strategiczną pozycję na granicy z Irakiem i Turcją.

Nowa syryjska władza centralna, utworzona z konserwatywnych islamistów, stara utrzymać się na nogach. Próbuje utrzymać równowagę jak akrobata na linie, lecz w tym samym czasie stara się wyposażyć we własne samozabezpieczenie, jeżeli im się nie uda.

Ahmad asz-Szara, samozwańczy prezydent Syrii, już zmieniał strony kilka razy w jego próbach dobrać się do szczytu władzy. Jako grzeczny reprezentant burżuazji, pozbawiał się on swoich własnych ideologii już kilka razy. Od młodego dżihadysty walczącego przeciwko Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii w Iraku, przeszedł on przez wiele transformacji. Był on jednym z założycieli syryjskiej części Al-Ka’idy, później formalnie zerwał więzi od tej organizacji, żeby stworzyć nową koalicję, i ostatecznie doszedł do władzy w Idlibie z turecką pomocą. Nowy reżim próbuje teraz zwiększyć i wzmocnić swoją kontrolę nad terytoriami, które nie były do końca pod kontrolą Damaszka podczas długiej wojny cywilnej która się rozpoczęła pomiędzy 2011 i 2012 roku. Oprócz regionu As-Suwajda, nierozwiązane problemy pozostały w większości alawijskim nadbrzeżnym obszarze i w obszarach kontrolowanych przez kurdo-syryjskie władze na północo-wschodzie kraju.

Od lutego do dziś, istnieją krwawe starcia i masakry dowodzone przez rząd i władze, które ten rząd wspierają. Obszar nadbrzeżny był świadkiem zabójstw około 1500 cywilów, w tym kobiet i dzieci. Alawici są postrzegani jako część poprzedniego reżimu i cierpią szczególnie okropną i systemową przemoc. Co do przemocy przeciwko druzów, chociaż znacząca, była względnie mniej rozprzestrzeniona i ostra.
Do dziś, nowa władza w Syrii traktuje społeczność Druzów zgodnie z historyczną syryjską tradycją. Używa ona siłę, żeby zmusić ich do zrezygnowania z części ich autonomii, równocześnie, próbuje ona też prowadzić negocjacje w taki sposób, żeby utrzymać rzeczywistą kontrolę nad ich terytorium.

Druzowie głównie zamieszkują region As-Suwajda na południowym zachodzie Syrii. W gruncie rzeczy, ich celem jest utrzymać formę quasi-federalnej autonomii, posuwając do przodu swoje prawo o monopoli nad zarządzaniem zasobów i serwisów na terytorium, które oni uważają jako swoje. Jest to oczywiste, że zarządzanie serwisami i zasobami jest podstawowym aspektem utrzymywania politycznej kontroli.
Równolegle, nowy reżim w Damaszku stara się wzmocnić swoją kontrolę nad wszystkimi zyskownymi aspektami zarządzania stanem. Autonomia Druzów, dlatego też, jest niczym więcej niż przeszkodą. Reżim ten również chce narzucić swoją kontrolę poprzez nowe finansowe firmy od dystrybucji takich serwisów jak elektryczność, woda i bankowość. Izrael nie byłby w stanie znaleźć lepszej wymówki, żeby kontynuować swój projekt ekspansji—w teraźniejszości niezbędny kapitalizmowi, który nie jest już młodzieńczy, i potrzebuje wojnę oraz zniszczenie, aby się zregenerować. Odbudowa i nowy proces akumulacji nastąpią po tym fakcie, przedłużając nieznośnie bolesne istnienie kapitalizmu.

Jednakże, jedynie klasa robotnicza jest dotkniętą tą męczarnią, zależy więc to od niej, aby powstać przede wszystkim przeciwko ich własnej burżuazji i jej kraju. Proletariat, dowodzony przez Międzynarodową Partię Komunistyczną, jedynym prawdziwym instrumentem walki klasowej, musi wspiąć się ponad flagi narodowe i walczyć o swoje wyzwolenie od truchła systemu kapitalistów i ich krótkotrwałych reform. Musi on dostrzec realizacji jedynego typu społeczeństwa, w którym człowiek spełni się jako rzeczywiście wolna istota. Jest to komunizm, marzenie i potrzeba rasy ludzkiej. Postęp nauki i technologii zostanie odzyskany na korzyść szczęścia ludzkości a nie na potrzeby jednostki z burżuazyjnego wspomnienia.